امام در ایام تحصیلشان به طوری مجذوب مرحوم حاج میرزا محمدعلی‌ شاه‌آبادی (عموی بنده) شده بودند که دیگر درس عرفان ایشان را ترک نمی‌کردند. با اینکه‌ خیلیها شاگرد ایشان بودند و می‌رفتند و می‌آمدند و درس را ترک می‌کردند و حضورشان‌ در درس به طور مستمر و دائم نبود، اما امام دائم شرکت می‌کردند و به طوری مجذوب‌ ایشان شده بودند که خودشان را جزء اهل بیت ایشان می‌دانستند. به طوری که اگر مثلاً‌ مرحوم عموی بنده می‌گفتند: مهدی برو یک عدد نان بگیر و بیاور، ایشان (امام)‌ می‌گفتند: «نه، من می‌روم»، و برمی‌خاستند و می‌رفتند نان را می‌گرفتند و می‌آوردند.‌ اینطور با مرحوم عموی من صمیمی شده بودند.