

درست نمیدانم بیست و هفت رجب بود یا هفده ربیع. یک روز عید بود. دو نفر مأمور شده بودند از طرف شاه بیایند خدمت امام. یکى از آن افراد آقای سید جلال تهرانى بود، که یک وقتى هم از طرف شاه نایبالتولیه آستان قدس رضوى شده بود. [این آقا ظاهراً مرد متدینى بود. در شوراى سلطنت هم شرکت کرده بود و به امر امام استعفا داده بود. در خانهاش هم از این دستگاه رصد ستارهها بود و حتى من شنیدم که شاه و فرح به خانه سید جلال میرفتند. ] شاه سید جلال را خواسته و گفته بود: «به مناسبت روز تولد، یا بعثت پیامبر، شما بروید و سلام ما را خدمت آقاى خمینى برسانید. » نفر دوم که همراه سید جلال آمده بود آقاى نجاتى بود. این فرد از اعضاى ساواک بود و گزارشهایی برای آنها میبرد. روزى نشسته بودیم که ناگهان در زدند و این دو نفر داخل شدند. آقا سید جلال تهرانى به امام گفت: «میخواستیم با جنابعالى خصوصى صحبت کنیم. » امام فرمودند: نه. خصوصى به آن معنا نیست. ولى آقایان هستند. طورى نیست. اینها بودنشان مفید است. مضر نیست. بعد به اتاق آقاى روغنى که اتاق خیلى بزرگ تالار مانندى بود، رفتند. وسط این اتاق یک مبل گذاشته بودند و دو تا صندلى. صندلیها یکى این طرف مبل بود و یکى آن طرف. سید جلال و نجاتى بر روى صندلیها نشستند و گفتند: «شاه خدمت شما سلام رساندند و گفتند که ما شاه شیعه هستیم و مملکت نظم میخواهد و انتظام میخواهد و شاه میخواهد و قانون میخواهد و... » امام در جواب آنها صحبتهایی کردند و بعد فرمودند: این مطلبى را که شماها میگویید که شاه میگوید قانون اساسى باید محترم باشد، کشور ایران کشور شیعه است و باید به علما احترام قائل شد، پس علت جریانى که در مدرسه فیضیه اتفاق افتاد چه بود؟ چه کسانى به عنوان دهقانهاى ساوه به مدرسه فیضیه حمله کردند و مردم را به خاک و خون کشیدند و حجرههاى طلاب را غارت کردند!؟ اینها را شاه دستور داده بود. چرا افرادى را به عنوان دهقانهاى ساوه درست کردید و با چوب و چماق فرستادید به مدرسه فیضیه. آیا احترام علما این است؟! نجاتى رو کرد به سید جلال تهرانى و گفت: «ببینید، آقا میخواهند بگویند که قانون اساسى را قبول دارند، شاه را قبول دارند، و خوب، اعتراضاتى هم دارند. » امام فرمودند: نخیر. مطلب این طور نیست که شما میفرمایید. من از این شاه گله دارم. بعد دیدند که مطلب خیلى جا افتاده است. بنابراین اضافه کردند: من از این شاه خیلى بدم مىآید. شما عین مطلب مرا به شاه بگویید. سید جلال تهرانى سرش را در میان دستهایش گرفت و به نجاتى گفت: «شما که میگفتید این آقا طرفدار قانون اساسى است حالا ما برویم به شاه چه بگوییم؟» . آیتالله صادق خلخالى- پا به پاى آفتاب - ج 3 – ص 62