یک سال در قم خیلی برف آمده بود، قریب پنج ـ شش ذرع، که سیل آمد و نصف قم را برداشت. در همان موقع و در همان وضعیت، ایشان در نصف شب، از مدرسه دارالشفا می‌آمدند مدرسه فیضیه و به هر زحمتی بود یخ حوض را می‌شکستند و وضو می‌گرفتند و می‌رفتند زیر مَدْرس مدرسه در تاریکی و مشغول تهجّدشان می‌شدند. حالا چه حالی داشتند نمی‌توانم بازگو کنم. با حالت خوشی تا اول اذان مشغول تهجدشان می‌شدند و اول اذان می‌آمدند مسجد بالاسر و پشت سر آقای حاج میرزا جواد ملکی به نماز می‌ایستادند و بعد بر می‌گشتند و مشغول مباحثاتشان می‌شدند. می‌توانم بگویم که ایشان در بین همنوعانشان در امر عبادت و تهجد، اگر بی‌نظیر نبودند یقیناً کم نظیر بودند. ـ آیت‌الله خوانساری - حوزه - ش 32 - ص 52.