سالی که امام در نجف اشرف بودند، این جانب در سامرا در کنار قبر مطهر حضرت امام علی‌النقی و امام حسن عسکری، علیهماالسلام، مشرف شده بودم. قصد ده روز کردم و با طلبه‌های مدرسه مرحوم آیت‌الله میرزای شیرازی نشست و برخاست داشتم. آنها از تمام عالمان و مراجع آن زمان گله‌مند بودند و می‌گفتند: «آیت‌الله حکیم و امام شهریه و جیره فانی می‌دهند. ما در شهر غربت که اختلاف عقیده بین اهل سامرا و طلبه‌ها نیز هست، اگر موجودی نداشته باشیم، نه جنس نسیه می‌توانیم بگیریم و نه قرض. آقایان به نجف و قم بیشتر توجه دارند تا سامرا». من این را خدمتی به طلبه‌ها، مخصوصاً به محافظان حرم مطهر آن دو امام بزرگوار دور افتاده دانستم. این موضوع را که آنها با وجود حوزه علمیه نجف، سامرا را انتخاب کرده‌اند و درس‌خوان به تمام معنا نیستند، ولی حرم آن دو امام را نمی‌گذارند که خلوت باشد و محل بازی بچه‌ها شود، به محضر امام در نجف رساندم. بعد از اینکه تمام ماجرا را بدون کم و کاست تعریف نمودم، عرض کردم: «اگر امتیازی برای این طلبه‌ها قایل شوید و نصف دینار بر شهریه این آقایان اضافه کنید، تشویق می‌شوند و در آنجا دوام پیدا می‌کنند». امام در آن زمان به طلبه‌های نجف سه دینار می‌دادند و به طلبه‌های سامرا هم سه دینار. وقتی ایشان حرفهای مرا شنید، فرمودند: «خود شهریه مساوی دادن به طلبه نجف و سامرا، یک امتیاز است». یعنی این در نجف زحمت بسیار می‌کشد و درس می‌خواند و آن در سامرا کمتر. مساوی گرفتن شهریه برای طلبه سامرا خود امتیازی به حساب می‌آمد. به این صورت، علم و طلبه‌های فاضل را تشویق می‌کردند و خطی در مصرف بیت‌المال به دیگران می‌دادند. ـ حجةالاسلام و المسلمین عبد المجید ایروانی - پا به پای آفتاب - ج 2 - ص 287.