یکى از شاگردان امام براى تبلیغ به یکى از روستاهاى نزدیک قم می‌‌رفت. با توجه به احتیاج مردم آنجا به مسجد، دو نفر از مقلدین امام گفتند ما در صورتى هزینه ساخت مسجد را می‌‌پذیریم که امام بیایند و کلنگ مسجد را بزنند. وقتى مطلب توسط مرحوم اشراقى به امام عرض شد، ایشان فرمودند: «من اهل این کارها نیستم. » با توجه به اینکه مسجد مورد احتیاج بود و راهى هم جز کمک آن مالکین نبود و آنها هم کمکشان را موکول به تشریف‌فرمایی امام کرده بودند، این دوست ما با آقاى اشراقى صحبت کرد که بالاخره راه چاره چیست؟ ایشان گفت آنچه امام در برابر آن خاضع است وظیفه الهى است. اگر مسأله توضیح داده شود و ایشان احساس وظیفه کنند حتماً می‌آیند. وقتى مجدداً خدمت امام جریان آن دوست و نیاز آن محل به مسجد و همه مسائل را عرض کردیم، ایشان پذیرفتند و بعد تشریف بردند و کلنگ مسجد را زدند. . آیت‌الله محمد مؤمن- سرگذشتهاى ویژه از زندگی امام خمینى- ج 5- ص 176.