

وقتی امام میخواستند به فیضیه تشریف ببرند و آن سخنرانی حساس را ایراد کنند یک نفر هم ظاهراً پولی به عنوان وجوه شرعی برای ایشان آورده بود و رسید میخواست. منتها آن زمانی آورده بود که ایشان دیگر میخواستند به طرف فیضیه حرکت کنند. ایشان فرمودند: این باشد من برمیگردم از فیضیه و رسیدش را مینویسم، میدهم به آن کسی که واسطه بود. در حالی که احتمال برگشت ما خیلی کم بود. در آن ساعت این برخورد خیلی توجه مرا جلب کرد که ایشان چقدر اطمینان و آرامش دارند و چقدر به حرکت خودشان معتقدند. . حجةالاسلام والمسلمین سید حسن طاهری خرمآبادی، پا به پای آفتاب (جدید)، ج 4، ص 341.