در نجف برنامه امام این بود که شبى نیم ساعت در بیرونى منزل تشریف مى‌آوردند و مسائلى مطرح مى‌شد. یک شب فقیرى براى عرض حاجت به منزل امام آمد. بعضى از آقایان که مسئول اداره بیرونى بودند با او برخورد خوبى نکردند. امام که از دور با دقت مواظب بودند، وقتى به قصد تشرف به حرم از مجلس بلند شدند به درب بیرونى که رسیدند به مسئول مربوطه سخت اعتراض کرده و گفتند: «این چه طرز برخورد است؟» او جواب داد: آقا، این دیروز هم آمده بود، روز قبل هم آمده بود. امام فرمودند: «بگذارید بیاید، محتاج است، نیازمند است، حاجتش او را واداشته که اینجا بیاید. باید حاجتش را برآورده کنیم و با یک بیانى او را راضى نماییم. نرنجانیم مردم را.» . کریمى، جعفر؛ سرگذشتهاى ویژه از زندگى امام خمینى(س)؛ ج 1، ص 127.