در سالهای 60 – 1359 بعد از سخنرانیهای بنی‌صدر که ایجاد توهم نسبت به حزب‌الله، بالاخص شهید رجایی و شهید مظلوم دکتر بهشتی کرد، در جریان تشکیل هیأت سه نفره حل اختلاف به جایی رسیدیم که در جلسه تصمیم گرفتیم نتیجه را به عرض امام برسانیم و با موافقت ایشان آن را اعلام کنیم. البته آقای اشراقی مخالفت می‌‌کرد و می‌‌گفتند هنوز زود است و ما به نتیجه قطعی نرسیده‌ایم. گفتیم می‌‌رویم خدمت امام. سه نفری رفتیم خدمت امام. من مقداری گزارش دادم. جناب آقای مهدوی کنی و مرحوم اشراقی هم صحبت کردند. آقای کنی به امام عرض کرد که: «ما به اینجا رسیده‌ایم و طبق دستور شما باید نتیجه را اعلام کنیم. » من متن دستور را خواندم، اما دیدم کمی تردید دارند. عرض کردم: «اجازه بفرمایید من چند جمله را که این آقا (بنی‌صدر) نوشته است از روی نوشته خودش برای شما بخوانم. » فرمودند: «می دانم. نمی‌خواهد. بحث شده. » گفتم: «نه، اجازه بدهید دو تا جمله‌اش را بخوانم. » چون می‌‌خواستم نظرشان را قطعی کنند. ایشان دیگر جوابی ندادند. من شروع کردم به خواندن. دو، سه جمله خواندم. گفتم: «اینهاست. با این بیانات و با این نوشته‌‌‌ها و مسایلی که عرض کردیم، طبق حکم حضرتعالی ما وظیفه شرعی داریم ابلاغ کنیم، مگر آنکه بفرمایید ابلاغ نکنید. در آن صورت دیگر شرعاً اشکالی بر ما نیست. » آقای اشراقی گفتند: «من فکر می‌‌کنم باز ملاقاتی با آقایان رجایی و بنی‌صدر باشد. ممکن است وضع تغییر کند. » امام فرمودند: «به خاطر ایشان که احتمال می‌‌دهند، باز یک هفته تأخیر بیندازید. » آقای کنی عرض کردند: «ما برای اینکه بر معلومات ایشان چیزی افزوده شود، صبر می‌‌کنیم ولی بر معلومات ما چیزی اضافه نخواهد شد. » امام تبسمی کردند و فرمودند: «بسیار خوب. یک هفته دیگر صبر کنید. » . آیت‌الله محمد یزدی – پا به پای آفتاب – ج 4 – ص 329.