

روز آخر وقت نماز مغرب و عشا بالای سر امام بودیم، مرتب فریاد زدند: «آقا! نماز، آقا! نماز.» مثل اینکه یک کوه روی پلکهایشان باشد، با سختی چشمهایشان را باز کردند. خانم هم ایستاده بودند، صدا میزدند «آقا! آقا! منم، منم.» امام لای چشمهایشان را باز کردند یک نگاه کردند. بعد من دیدم آقا با انگشتانشان نماز میخوانند. لبهای ایشان تکان میخورد. سرهای انگشتانشان را که به تشک میزدند، فهمیدم دارند نماز میخوانند. ـ فریده مصطفوی - پیشین - ج1 - ص 118.