

من فکر میکنم از نه سالگی که آقا را خودم تشخیص دادم. خیلی کم خواب بودم. در خواب بیدار میشدم. چندین ساعت وسط شب بیدار بودم و مکرر نماز شب آقا را میدیدم، ولی بچه بودم و نمیتوانستم تشخیص بدهم که آقا برنامهاش چی بود. توی حیاط میخوابیدیم، با هم بودیم، میدیدم ایشان بلند میشدند برای وضوی نماز و من از خودم میپرسیدم که چرا آقا در شب اینقدر گریه میکنند. بچه بودم، نمیفهمیدم ولی به خودم میگفتم چطور آقا اینقدر گریه میکند، نصف شب برای چه گریه میکند؟ فکر میکردم مثلاً یک ناراحتیی دارند یا مثلاً در روز یک گرفتاری دارند که اینطور از این پهنای صورت اشک میریزند. خیلی از شبها که مهتاب بود من در مهتاب اشک چشم آقا را میدیدم و این برای من خیلی عجیب بود. دورانی که نجف میرفتم، چون بچهای داشتم، بیدار میشدم و حس میکردم که آقا در اتاقشان که روبروی اتاق ما بود نماز شب میخواندند و گریه شبشان را در بلندگوی حرم حضرت امیر«ع» که مناجات پخش میکرد میاندازند تا ما که زن و بچه هستیم پایین، صدای ایشان را نشنویم. صدای خودشان را با آن بلندگو تطبیق میکردند. اما چون من بیدار بودم با بچه مینشستم و صدای گریه آقا را میشنیدم. ـ صدیقه مصطفوی - سروش - ش 476 - ص 10.