

بعد از قضیه مدرسه فیضیه، در اول محرم امام مرا خواستند و فرمودند روحانیون را جمع کنید و به آنها بگویید که خودشان را آماده کنند، برای اینکه مسایل را بگویند ولی همه بگویند. صبح هشتم که رفتم قم تا گزارش کار را خدمت ایشان بدهم همان روز یادم هست، در حیاط نشسته بودیم که یک دسته سینهزن از قمیها به منزل آمده بودند و نوحه میخواندند، امام فرمودند: «ببین چی میخوانند؟» آنها از همان شعرهای قدیمی که ای حسین جان کفن نداشتی و... میخواندند. امام فرمودند ببین آخر اینها شعار است که اینها میخوانند؟ هشت روز است منزل ما روضه است و این آقایان منبریها منبر رفتهاند و هیچ چیزی نگفتهاند، شما بروید منبر، من هم میآیم.» بعد فرمودند که من روز عاشورا میخواهم بروم فیضیه دو نفر از آقایان را بفرستید آنجا سخنرانی کنند. . آیتالله شهید محلاتی – پا به پای آفتاب (جدید)، ج 6، ص 24. پس از ماجرای فیضیه، امام دستور دادند نوحهسرایان این فاجعه را به شعر و نوحه دربیاورند که این جنایت شاه به فراموشی سپرده نشود.