

علاقه امام به کسی زیادتر بود که به خدا نزدیکتر است. مثلاً بچهها را خیلی دوست داشتند. وقتی علی (نوهشان) را میبوسیدند، میگفتند: «این بچه جدیدالعهد و ملکوتی است، این بچه به مبدأ نزدیکتر است، این بچه پاکیزهتر از دیگران است.» اگر بچهها را دوست داشتند، به دلیل نزدیکتر بودن آنها به خداوند بود. لازم نبود احساساتشان را بیان کنند. تنفر و دوست داشتنشان خودجوش بود. ـ فاطمه طباطبائی - پا به پای آفتاب - ج 1 - ص 279.