ما که در کنار امام بودیم، شبها شاهد تضرع و گریه و زارى امام در برابر خداوند بودیم. حتى آن شبى که ایشان را به بیمارستان انتقال دادیم و بایستى فرداى آن شب مورد عمل جراحى قرار مى‌گرفتند، همچنان مانند گذشته، از خواب بیدار شدند و به نماز شب پرداختند که فیلم نماز شبشان از طریق دوربین مخفى، در معرض دید همگان قرار گرفت، ولى یک قطعه از فیلم را برحسب مصلحت حذف کردند و آن موقعى بود که ساعت گریه و زارى امام در پیشگاه حضرت ذوالجلال رسیده بود و من امیدوارم که این قسمت از فیلم را هم براى مردم عزیزمان پخش کنند که همگان متوجه شوند، آن امام بزرگوارى که پدیده‌اى به نام ترس در سراسر وجودشان نبود، و در برابر جهان استکبارى، یکه و تنها مى‌ایستادند و از هیچ کس وحشتى نمى‌کردند، در سحرگاهان که در برابر خداوند قرار مى‌گرفتند، چنان لرزه براندام مبارکشان ظاهر مى‌شد و اشک مى‌ریختند و با صدا گریه مى‌کردند. گاهى از اوقات که بنا به مصالح و عللى مجبور بودیم در آن وقت از شب نیز، نزدیک امام باشیم، بدون اینکه امام متوجه شوند، شاهد آن حالت روحانى بودیم، یا گاهى ناچار بودیم در همان لحظات براى برخى مسائل پزشکى خدمتشان برسیم، ایشان را در چنان حالت تضرع و زارى مى‌یافتیم. . پورمقدس، مسعود؛ پاسدار اسلام؛ ش 96، ص 39.