یکی از شاگردان امام برای تبلیغ به یکی از روستاهای نزدیک قم می‌‌‌‌رفت. با توجه به احتیاج مردم آنجا به مسجد، دو نفر از مقلدین گفتند که ما در صورتی هزینه ساخت مسجد را می‌‌‌‌پذیریم که امام بیایند کلنگ مسجد را بزنند. وقتی مطلب توسط مرحوم اشراقی به امام عرض شد، فرمودند: «من اهل این کارها نیستم .» با توجه به اینکه ساخت مسجد مورد احتیاج بود و راهی جز کمک آن مالکین نبود و آنها هم کمکشان را موکول به تشریف فرمایی امام کرده بودند، این دوست ما با آقای اشراقی صحبت کرد که بالاخره راه چاره چیست؟ آقای اشراقی گفت که آنچه امام در برابر آن خاضع است وظیفه الهی است، اگر مسأله توضیح داده شود و ایشان احساس وظیفه کنند حتماً می‌آیند. وقتی مجدداً خدمت امام جریان آن دوست و نیاز آن محل به مسجد و همه مسایل را عرض کردیم، ایشان پذیرفتند و تشریف بردند و کلنگ مسجد را زدند. نکته جالب اینکه وقتی امام در جلسه‌‌‌ای که در مسجد تشکیل شده بود بلند شدند که بروند کلنگ را بزنند، به طرف در مسجد که مستقیم بود نرفتند، بلکه راهشان را کج کردند و آمدند کنار جوانی که نزد من نشسته بود و به او چیزی فرمودند. یادم نیست خودم شنیدم یا بعداً از آن جوان شنیدم که امام به آن جوان فرموده بودند: «اگر این انگشتری که در دستت هست طلاست، آن را بیرون بیاور.» . آیت‌الله محمد مومن – سرگذشتهای ویژه از زندگی امام خمینی – ج 5، ص 176 و 177. (استعمال زینت طلا برای مردان حرام است. )