

در آن اواخر که حسن البکر رئیس جمهور عراق، چند نفر را خدمت امام فرستاد، خود امام تعریف میکردند که اصرار آنها بر این بود که من از اعلامیه و اطلاعیه دست بردارم و میگفتند اگر من دست بردارم شما را مثلاً احترامات میگذاریم و امکانات در اختیارتان میگذاریم که شما دست بردارید از این اطلاعیهها و مخالفت با دولت ایران نکنید. بعد گفته بودند که ما قرارداد داریم با دولت ایران که هیچکدام بر ضد یکدیگر در کشور کاری انجام ندهیم. امام به آنها گفته بودند که من یک چنین قراردادی ندارم. آنها گفته بودند: اگر اینجور باشد ما مجبور میشویم که احیاناً عذر شما را بخواهیم. امام گفته بودند: که برای من خاک مهم نیست من هر کجا رفتم فرقی نمیکند من حرفم را میزنم و صحبتم را میکنم حالا هر کجا میخواهد باشد. حتی اگر روی کشتی و توی دریا باشم. وقتی اینها از آنجا بلند شده و رفتند ما یک روزی دیدیم که سر کوچه از دو طرف شرطههای عراقی (پلیس) ایستادهاند که حتی خانم برادرم را نگذاشته بودند که داخل منزل شود. کارگر منزل هم از طریق منزل همسایه آمده بود و خودش را به منزل رساند، و گفت مرا نگذاشتند و دم در شرطه ایستاده است. آقا نرفتند حرم چون (ایشان دقیقاً سر ساعت 3 از غروب میرفتند حرم). مردم وقتی دیدند که آنروز امام درس و حرم نرفتند طبیعتاً صدایشان بلند شد که ایشان چرا به درس و به حرم نرفتهاند. روز دوم بعثیها که عکسالعمل مردم را متوجه شده بودند خدمت امام آمدند که ما به شما کاری نداریم ما اینجا ایستادهایم فقط از منزل شما محافظت میکنیم تا افراد غریبه نیایند که یکوقت جان شما به خطر بیفتد! ما کاری نداریم شما هر جا میل دارید تشریف ببرید! امام هم گفته بودند اگر قرار باشد کسی به خانه من رفت و آمد نکند من هم هیچ کجا نمیروم و یک هفته هم از منزل بیرون نرفتند. . زهرا مصطفوی – آرشیو مؤسسه