در دوران بچگى آنچه که یادم است آن آزادى کاملى است که امام به بچه‌ها مى‌دادند. به همه فرزندانشان آزادى خیلى زیاد در رفت‌وآمدها، در بازیها، در خوابیدنها، بلندشدنها و در هرچه. اگر خانواده‌اى را که ما رفت‌وآمد مى‌کردیم و ایشان قبول داشتند و مورد تایید بود دیگر به بقیه مطالب کارى نداشتند که مثلا چه وقت برویم، چه وقت برگردیم، چند روز بمانیم؛ حتى منزل دوستان. این آزادى باعث مى‌شد که ما روحا خیلى آزاد پرورش پیدا کنیم. . همان‌جا.