

آقا ساعت 12 ظهر همان روز (رحلت) گفتند خانمها را صدا بزنید، کارشان دارم. وقتى خانمها رفتند، گفتند: «این راه، راه سختى است» و بعد هى مىگفتند: «گناه نکنید». بعد گفتند که آقایان توسلى، آشتیانى و انصارى بیایند. صحبتهایى راجع به اختلاف نظر فقها کردند، که نمىدانم چه بود؟ ساعت 10 و 20 دقیقه شب بود که نوار صاف شد. پاسداران ریختند و شروع به گریه کردند، صورت امام گرم گرم بود. چقدر این صورت لاغر و مریض، درشت و روشن شده بود. چقدر نورانى بود. ده روز درد کشنده داشتند، ولى حرف نمىزدند. هربار مىپرسیدیم: آقا چطورید؟ مىگفتند: «انشاالله تو سلامت باشى». . اشراقى، زهرا؛ فصل صبر؛ ص 137 و 138.