

بعدازظهر روز رحلت، امام گفتند: «بگویید آقایان آشتیانى و توسلى بیایند»، آمدند و گفتند آقاى توسلى نیستند. فرمودند: «پس آقاى انصارى و آشتیانى بیایند». آقا رو کردند به من و با قیافه خیلى جدى گفتند: «من دارم تو را شاهد مىگیرم که بگویى اعلام کنند» دو مرتبه فرمودند: «من تو را شاهد مىگیرم که بگویى اعلام کنند» دو مساله شرعى را به آقاى آشتیانى و انصارى گفتند که یکى مرتبط بود به وضوى قبل از وقت و دیگرى مربوط بود به بلاد کبیره. من قبل از اینکه امام به بیمارستان بروند از ایشان سوال کرده بودم «نظر شما درباره وضوى قبل از وقت چیست؟» فرمودند: «من معتقدم که با هر نیتى که وضو گرفته باشند، با وضوى قبل از وقت مىتوان نماز خواند. چه براى نماز قید کند، چه قبل از وقت باشد یا براى امر دیگر وضو بگیرد، من جایز مىدانم». در بیمارستان هم فرمودند: «شما این را بگویید اعلام کنند». البته کلام امام بسیار سخت قابل فهم بود، زیرا هم صداى ایشان خیلى ضعیف بود و هم از زیر ماسک اکسیژن صحبت مىکردند. درمورد بلاد کبیره فرمودند: «اگر شهر آن قدر بزرگ باشد که از یک طرفش خورشید طلوع کند و از یک طرفش ماه غروب کند...» صداى ایشان به قدرى ضعیف مىشد که چیزى نمىتوانستیم بشنویم. با آنکه براى آقاى آشتیانى تکرار مىکردند، ولى باز قسمت آخرش مفهوم نبود. فقط آقاى آشتیانى گفتند: «چشم! چشم!» بعد امام فرمودند: «با شما دیگر کارى ندارم». . همانجا.