

در روزگاری که در حوزه، علما - اشاره گوینده به زمانی است كه امام در جهت مرجعیت تكلیفی احساس نمیكردند و دیگر علمای اسلام در این رابطه احساس دیگری داشتند. به فکر چاپ رساله عملیه خود بودند، به فکر زیاد شدن سهم امام و زیاد کردن شهریه خود بودند تا افراد بیشتری را جذب کنند (چون معمولاً معلّمین و مدرسین و مراجع یا آنهایی که در خط مرجعیت بودند سعی میکردند که یک شهریهای بدهند.) امام با آن روح بزرگ خود میخواست جز سرمایه علمی هیچ چیز دیگر به طلاب ندهد. من هشت سال نزد ایشان درس خواندم ولی هشت قِران از ایشان ندیدم. نه من بلکه شاید شاگردان خاص هم ندیدند. ـ حجةالاسلام و المسلمین احسانبخش - سرگذشتهای ویژه از زندگی امام خمینی - ج 3 - ص 51.