یکی از مسؤولان اصلی دفتر امام از مدتها قبل از نوروز 62 مقدمات سفر عمره را برای خود و خانواده فراهم کرده و ویزا و بلیط هواپیما هم تهیه کرده بود. صبح روز اول فروردین به عرض امام رساند که با اجازه همراه خانواده فردا صبح اول وقت عازم سفر عمره هستیم. امام پس از کمی مکث و تأمل با لحنی خاص فرمودند التماس دعا. به گونه‌ای که نوعی برخورد منفی و ناخواسته‌ای از کیفیت چهره و آهنگ ایشان احساس می‌‌شد. آن آقا عرض کرد اگر اجازه نمی‌دهید، منصرف می‌‌شویم که امام پس از اندکی درنگ با ملاطفتی که در صدا و چهره‌شان محسوس بود، فرمودند: من به قول معروف خیلی کیف نمی‌کنم که شما زیاد مسافرت کنید. ولی حالا... التماس دعا، که ایشان هم از سفر منصرف شدند. فردا صبح وقتی خدمت امام رسیدیم، گویی دیروز هیچ صحبتی در بین نبوده و امام هیچ واکنشی در ازای انصراف ایشان از سفر ابراز نکردند . در سایه آفتاب – ص 129..