

در جلساتی که به همت امام برپا میشد ایشان کاملاً سکوت میکردند. مگر جاهایی که اقتضا میکرد و خودشان لازم میدانستند مطلبی ذکر شود. یکی از علمای نجف یک روز نزد من آمد و با کمال تعجب گفت چقدر این بزرگوار ساکت هستند. اگر سوالی از امام نمیشد ایشان ساکت میماندند. در محضر امام هیچکس جرأت نداشت که نعوذبالله از کسی غیبت کند و یا در غیاب افرادی که حاضر نبودند حرفی از آنها بزند. در آن جلسات امام نیم ساعت تشریف داشتند و پس از آن آماده حضور در حرم مطهر میشدند. . حجةالاسلام والمسلمین عبدالعلی قرهی – اطلاعات هفتگی – ش 2442، ص 12.