من وقتى از فرانسه آمدم هنوز مانتو و شلوار تنم بود. در مهران که پایم صدمه خورده بود و عصایى زیر دستم بود، با آن مانتو شلوار خدمتشان رسیدم تا گزارش بدهم. فرمودند: «شما چادر ندارید، بگویم احمد برایتان یک چادر بخرد.» گفتم: نه، حاج آقا چادر دارم. امام چون به کوه مى‌رفتم و اسلحه روى دوشم و فشنگ به کمرم و قمقمه به پهلویم آویزان بود و گاهى هم سه پایه تیربار را هم روى دوشم مى‌گرفتم و از کوه بالا مى‌رفتم، این بود که اگر چادر هم به سر مى‌کردم دیگر خیلى مشکل بود. فرمودند: «چادر براى زن بهتر است.» من از همان جا آمدم و چادر را سرم کردم و دیگر برنداشتم. قبلا هم چادرى بودم، ولى بعد مانتو شلوار مى‌پوشیدم. در فرانسه هم خدمتشان با مانتو شلوار و مقنعه خاص خودم بودم. . حدیده‌چى، مرضیه؛ زن روز؛ 12/3/69، ص 62.