امام، آنچنان جذبه‌اى داشتند که ما خود به خود از ایشان حساب مى‌بردیم و مواظب رفتارمان بودیم؛ درصورتى که ایشان تغیر نداشتند و کتکى نمى‌زدند، گاهى اوقات یک تشر مى‌رفتند یا تندى مى‌کردند و همان براى چندین روز کافى بود. اگر کار خلافى مى‌کردیم که مى‌دانستیم چنانچه ما را ببینند ناراحت مى‌شوند، دو سه روز خودمان را از ایشان مخفى مى‌کردیم که مبادا ما را ببینند و ما را دعوا کنند. . مصطفوى، فریده؛ پابه‌پاى آفتاب (چاپ جدید)؛ ج 1، ص 138.