خبرنگارانی که بنایشان کشف واقعیات بود و می‌‌خواستند دقیقاً از نظرات امام آگاه شوند به هیچ‌وجه حاضر به مصاحبه با به اصطلاح اطرافیان امام نبودند زیرا می‌‌دانستند نوشتن مطالب آنان دردی را دوا نمی‌کند، چون نه بیانگر موقع و موضع فکری و سیاسی امام و نه گزارشگر حرکات سیاسی و اجتماعی مردم ایران است. چون موضع امام تنها توسط خود ایشان قابل بیان بود و حرکات مردم ایران نیز تابع دستور شخص امام بود نه دیگری یا دیگران. نتیجه اینکه خبرنگاران کوشش داشتند که یا با امام مصاحبه کنند و یا از سخنرانی‌ها و بیانات ایشان به مناسبت برخی از ایام از قبیل تاسوعا و عاشورا بهره گیرند و یا از اعلامیه‌‌ها و نامه‌هایی که خطاب به مردم ایران و یا برخی از علما صادر می‌‌شد استفاده کنند و برنامه‌های امام را دریابند. همین امر موجب شده بود مرتباً تقاضای مصاحبه داشته باشند و مقدار زیادی از وقت امام صرف این کار شود. و باز همین روشن‌بینی امام موجب شد که خبرنگاران همه فن حریف بین‌المللی که از کاه کوه می‌‌سازند نتوانند کوچکترین خدشه‌ای در کار مبارزه و انقلاب اسلامی ما وارد کنند و کمترین سوءتفاهم یا سوءتعبیری را که در جریان مبارزه امام مؤثر باشد به وجود آورند. اگر گوشه و کنار مطالبی خلاف عنوان می‌‌شد بلافاصله به عرض امام می‌‌رسید و ایشان در متن بیانیه یا سخنرانی و یا مصاحبه بعدی به آن خلافها اشاره می‌‌کردند و در یک کلام صریح بگویم در آن ایام اجازه دخالت به هیچ کس ندادند. . دکتر حسن حبیبی – روزنامه اطلاعات – 19 / 7 / 60.