

آن روزها که با امام در مورد قائم مقام رهبرى مذاکره و مباحثه داشتیم، در جلسهاى هیجانى، وقتى دوستان اصرار میکردند که صبر کنیم، ایشان با چشمانى نگران به حضار نگاه کردند و فرمودند: «من براى عمر خودم خیلى فرصت طولانى نمیبینم و وظیفه خود میدانم که این مسأله را حل کنم. من میدانم که بعد از من اگر این کار را انجام ندهم، چه پیش خواهد آمد. از من نخواهید کارى بکنم که وقت حضور نزد خدا، جوابى نداشته باشم ». آن موقع این جملات را خیلى جدى نگرفتم، ولى خیلى طول نکشید که فهمیدم ایشان گویا چیزهایی را در مورد خاموشى عمر خود احساس کرده بودند. . حجةالاسلام والسلمین هاشمی رفسنجانى- روزنامه اطلاعات 20 / 3 / 68.