امام همیشه بعد از تمام شدن درس، مدت کوتاهی می‌نشستند و شاگردان می‌رفتند‌ و سوالاتی می‌کردند و توضیح می‌شنیدند. من خود گاهی در میان این جمع می‌نشستم‌ و سوالاتی داشتم. نحوۀ برخورد امام با این شاگردان در جلسه‌ای که خصوصی محسوب‌ می‌شد، فوق‌العاده آموزنده بود. ایشان با لطف و محبت خاصی به شاگردی که به بحث‌ اشکال می‌گرفت، جواب می‌دادند. و این غیر از اشکالاتی بود که رسماً در درس گرفته‌ می‌شد و به آنها جواب می‌دادند. در حقیقت روح طلبه را جذب می‌کردند و میدان می‌دادند‌ که طلبه سوال و بحث کند. این اولین چیزی بود که من در محضر امام یافتم.