بعد از بسته شدن فرودگاه، امام دو سه روز بود که مصاحبه و سخنرانى نداشتند یکى از همان روزها که من خدمت ایشان بودم عرض کردم فروردگاه بسته است و هنوز تکلیفش معلوم نیست آیا مصلحت نمى‌بینید که طى اعلامیه و یا مصاحبه‌اى نظر خود را اعلام بفرمایید. مطلب من تمام نشده بود که ایشان با تندى خاصى که با محبت توام بود فرمودند: «من به هر حال و در هر صورت به ایران خواهم رفت». من هم بلافاصله و تقریبا میان کلام ایشان گفتم که ما هم با شما خواهیم آمد. ایشان سکوتى کرده و گفتند: «ولى خطر دارد از این به بعد خطر بیشتر است». من گفتم ما در خدمتتان نبودیم که فقط در ایام عافیت و در پاریس باشیم. هر وقت که قرار باشد به ایران بروید و امر بفرمایید در خدمتتان خواهیم بود. مگر اینکه مقتضى ندانید و یا نخواهید که ما هم بیاییم. ایشان فرمودند: «به‌هر‌حال باید متوجه باشید و هم بدانید که این مسافرت با خطر توام است. اولا بانوان به هیچ‌وجه نباید بیایند». پرسیدم: خبرنگاران چطور؟ فرمودند: «این با خود آنهاست. من باید بگویم این مسافرت خطر دارد و مسئول هستم که بانوان وابسته به خودمان را از این سفر منع کنم. فرنگى‌ها خود مى‌دانند چه مى‌خواهند بکنند. ثانیا باید توجه داشته باشید که در این سفر یکى از این چند مورد ممکن است پیش بیاید. یا هواپیما را به محض ورود به آسمان ایران با تیراندازى و... منفجر کنند. و یا وقتى هواپیما در فروردگاه به زمین نشست آن را به گلوله ببندند. و یا اینکه وقتى از هواپیما پیاده شدیم. همه را به گلوله ببندند. و یا به شما کارى نداشته باشند و فقط مرا بکشند و یا توقیف کنند؛ یا در میان جمعیت ترور کنند. این خطرات همه اصولا متوجه من هست و شما نباید خود را به خاطر من به مخاطره بیندازید. اما هر کس که فکر مى‌کند باید با من بیاید، باید درباره این مسائل از روى علم و اطلاع فکر کند». بعد فرمودند: «این مطلب را نباید در گوشى به چند نفر بگویید بلکه همین الآن از این اتاق که خارج شدید به همه به طور عمومى اعلام کنید تا همه بدانند». . حبیبى، حسن؛ اطلاعات؛ 19/7/60.