یک مرتبه امام نزدیکیهای ظهر از خواب بلند شده بودند، به من گفتند که ربابه، من امروز دیر از خواب بلند شدم، شما حواست جمع باشد ساعت یازده و نیم بیایی مرا بیدار کنی از خواب. من هر روز که می‌‌رفتم یازده و نیم در را باز کنم – هر چه دستم بود باز هم فراموش نمی‌کردم که باید آقا را بیدار کنم – تا در آشپزخانه را باز می‌‌کردم، می‌‌دیدم در حال وضو گرفتن هستند، دیگر خودم خجالت می‌‌کشیدم. مگر رویشان را برمی‌گرداندند و من به ایشان می‌‌گفتم: «آقا شما خودتون گفتید بیام بیدارتون کنم.» می‌‌گفتند: «خوب کردید که آمدید مرا بیدار کنید.» و خوب، بیدار بودند. تنها همان یک مرتبه اتفاق افتاده بود که ایشان ساعت دوازده بلند بشوند. . ربابه بافقی خدمتکار منزل امام – پیشین، ص 23.