روز 12 بهمن در بهشت‌زهرا وقتى صحبت امام تمام شد و بنا شد که برویم، هلى‌کوپتر هم‌روشن و آماده شده بود. دستور داده شد یک راهى باز کنند براى اینکه از جایگاهمان‌به هلى‌کوپتر برسیم. آقاى انوارى نماینده محترم مجلس هم بودند، مرحوم‌شهید مفتح هم بودند. یکسرى از آقایان دیگر هم بودند که داشتیم به طرف هلى‌کوپتر مى‌رفتیم. همینطور که داشتیم به طرف هلى‌کوپتر مى‌رفتیم، از آنجایى که مردم به هلى‌کوپتر نزدیک شده بودند و چون هلى‌کوپتر روشن بود ممکن بود خطر جانى پیش بیاید، ناگهان هلى‌کوپتر خالى بلند شد و ما مانده بودیم که امام را به کجا ببریم؟ خواستیم به جایگاه برگردیم که دیگر تعادل همه به هم خورد. آقاى انوارى افتاد. شهید مفتح هم افتاد. بعضى از آقایان بى‌هوش شدند و خلاصه تنها کسى که توانسته بود بایستد بنده بودم. در این کشمکش‌ها بود که خطر پیش آمد و عمامه از سر امام افتاد. من هرچه تلاش مى‌کردم اثرى نداشت و امام در لابه‌لاى مردم به این طرف و آن طرف کشیده مى‌شد. البته همه اینها نتیجه عشق مردم به امام بود. وضع واقعا خطرناک شده بود. اما امام آرامش خاصى داشت. گاه مردم را نگاه مى‌کرد و گاه آسمان را نگاه مى‌کرد و تنها کسى که آرامش داشت ایشان بود. مانند این بود که ایشان در گهواره است و مردم آرام آرام تکانش مى‌دهند. اما فشار عجیب بود. من انصافا در یک لحظه قطع امید کردم؛ یعنى فکر کردم که دیگر کار امام تمام شد و داد مى‌زدم دیگر کارتان را کردید و امام از دست رفت. ولى در همان زمانى که دیگر ناامید و مایوس شده بودیم، اتفاقى افتاد که هنوز براى خود بنده هم حل نشده است. در میان آن کشمکشها ناگهان نیروى خاصى ایشان را دوباره به جایگاه برگرداند. و ایشان در روى جایگاه قرار گرفت و تقریبا حدود 20 25 دقیقه ایشان بى‌حال بودند و دستهایشان بر روى زمین بود و نشسته بودند. . ناطق نورى، على‌اکبر؛ امید انقلاب؛ ش 48، ص 100.