وقتی امام وارد نجف شدند، از یک طرف با استقبال روحانیون متعهد و وارسته رو به رو بودند و از طرف دیگر با کارشکنیها و منفی بافیهای آخوندهای متحجر وابسته. نتیجه این دو وابستگی فاجعهٔ جبران‌ناپذیری بود که رخ داد و بین امام و مردم نجف فاصله‌ای به وجود آورد که مانع از نفوذ ایشان در بین مردم شد. امام نتوانستند رسالت خودشان را در عراق دنبال کنند، و باعث رشد و آگاهی و حرکت مردم شوند. بر اثر همین ضایعه حزب بعث عراق توانست به مردم مسلط شود و زمینه اختناق را در آنجا بوجود آورد. اگر امام را در نجف مهجور نساخته بودند، می‌‌توانستند از ملت عراق قهرمانانی بسازند که هرگز بر آنان هم نمی‌توانست حکومتش را ادامه دهد و جو اختناق را بر عراق حاکم کند. اما متأسفانه جوسازیها و شایعه‌پراکنی‌ها علیه امام به حدی بود که مردم یا بطور کلی ایشان را نمی‌شناختند و یا نسبت به ایشان دیدی کاملاً منفی داشتند و حتی امام را وابسته به کمونیستها می‌‌دانستند. روزی یکی از بازاریان نجف به یک روحانی که پشت سر امام نماز می‌‌خواند، گفته بود، شما چگونه پشت سر ایشان نماز می‌‌خوانی؟ مگر ایشان کسی نیست که حوزه علمیه قم را بهم زد و به مسکو رفت و حالا از آنجا او را به نجف فرستاده‌اند تا اینجا را نیز بهم بزند؟ . حجة‌الاسلام والمسلمین سید حمید روحانی – پا به پای آفتاب – ج 3 – ص 159