

در جلساتی که به همت امام برپا میشد ایشان کاملاً سکوت میکردند. مگر جاهایی که اقتضا میکرد و خود امام لازم میدانستند که مطلبی ذکر شود. یکی از علمای نجف یک روز نزد من آمد و با کمال تعجب گفت: «چقدر این بزرگوار ساکت هستند!» اگر سوالی از امام نمیشد ساکت میماندند. در محضر امام هیچکس جرأت نداشت که نعوذ بالله از کسی غیبت کند و یا در غیاب افرادی که حاضر نبودند، حرفی از آنها بزند. در آن جلسات امام نیم ساعت تشریف داشتند و پس از آن آماده حضور در حرم مطهر میشدند. ـ حجةالاسلام و المسلمین عبدالعلی قرهی - اطلاعات هفتگی - ش 2442 - ص 12.