امام خیلی با عاطفه و مهربان بودند، خصوصاً نسبت به بچه‌‌ها خیلی علاقه‌مند بودند. با یک بچۀ کوچک مثل همان بچه رفتار می‌‌کردند. حتی می‌‌گفتند: «من وقتی در حسینیه می‌‌روم اکثراً به بچه‌‌ها نگاه می‌‌کنم.» گاهی اوقات که می‌‌دیدند بچه‌‌ها در اثر فشار جمعیت و گرما ناراحت می‌‌شوند، می‌‌گفتند: «من خیلی ناراحت می‌‌شوم که اینها را در این شرایط به حسینیه می‌‌آورند. اینها صدمه می‌‌خورند و اذیت می‌‌شوند.» امام، بچه‌های شهدا را اگر نگویم از بچه‌های خودشان بیشتر می‌‌خواستند ولی در حدّ آنها دوست داشتند. . نعیمه اشراقی (نوه امام) – روزنامه کیهان 12 / 4 / 68.