همینکه امام احساس می‌کردند طلبه‌ای به خاطر ایشان به آقایی (مرجعی) اهانت یا‌ کاری که مفهومش اهانت به آن مرجع می‌بود انجام داده است بدون اینکه جهت ارادت‌ و دوستی آن طلبه را به خودشان در نظر بگیرند برخورد تند و قاطعی با او می‌کردند و به‌ این صورت جلوی اینطور حرکات را می‌گرفتند. در نجف یک بار بعضی از همین آقایان که الآن شخصیتی هستند، کاری کرده‌ بودند که نسبت به مرحوم آیت‌الله حکیم حکم اهانت داشت. امام برخورد بسیار تندی با‌ دوستانشان کردند. ایشان ملاحظه نمی‌کردند که این افراد از وطنشان فراری شده و در‌ آنجا گرد آمده‌اند در صورتی که می‌توانستند برای نرنجاندن این علاقه‌مندانشان‌ توجیهاتی داشته باشند زیرا این آقایان علاوه بر آوارگی و غربت، وضعیت خاصی‌ داشتند که مراعاتشان لازم بود.