از همان بدو امر و برخورد اول با حضرت امام در زمینه کسالتشان که شروع شد؛ با آن جلسه واقعا فراموش نشدنى، ایشان را یک فرد استثنایى و یک بیمار واقعا خارق‌العاده دیدیم که با حالت تهور و شجاعت که مختص ایشان بود، پیشنهاد و عمل جراحى را تقبل کردند. در طول کسالتشان و حتى در شدیدترین لحظات کسالت همیشه بسیار صبور و متهور بودند. در زمینه درمانهایى که به ایشان ارائه مى‌شد و بعضى‌هایش مثل تزریق آمپول و یا گذاشتن بعضى لوله‌ها و امثال اینها به صورت فیزیکى بدن شریف ایشان را به هر حال تا حدودى مى‌آزرد، ولى در توضیحى که همکاران خدمت ایشان عرض مى‌کردند و بعد کار را انجام مى‌دادند، بسیار صبورانه و با نهایت مهربانى و رافت رفتار مى‌کردند و واقعا باید این جمله را گفت که خم به ابرو نمى‌آوردند. . دوایى، منوچهر (پزشک معالج امام)؛ اطلاعات هفتگى؛ ش 2442، ص 27.