در مقایسه با بعضی دیگر از استادان، وقار خاصی در امام دیده می‌شد. راه رفتن ایشان خیلی سنگین و با وقار و طمأنینه بود، بدون اینکه به چپ و راست نگاه کنند و ببینند چه کسی می‌رود، چه کسی می‌آید، اطراف چگونه است و... ما هیچ وقت چنین حالاتی را در ایشان ندیدیم. معمولاً پیاده رفت و آمد می‌کردند و این وقار و طمأنینه که در رفت و آمد ایشان محسوس بود، نشان از روح بلندشان داشت و بسیار آموزنده بود. یعنی به شاگردان یاد می‌داد که چگونه باید باشند. . آیت‌الله محمد یزدی – مأخذ پیشین – ص 314.