چندین بار در قم امام طلبه‌ها را جمع کرده و گفته بودند: «اگر براى من کار مى‌کنید و زندان مى‌روید که من اجرى ندارم به شما بدهم و نکنید و اگر براى خدا کارى مى‌کنید که باید بکنید از من توقعى از اینکه در مورد شما کارى بکنم نداشته باشید». امام در عین قاطعیت داراى آنچنان عطوفتى بودند که اگر یکى از ما به زندان مى‌رفت همیشه از وضع او سوال مى‌کردند و تا موقعى که مساله حل نمى‌شد راحت نبودند. یکبار وقتى من از زندان رژیم سعودى که به دلیل پخش اعلامیه‌هاى ایشان در حج دستگیر شده بودم برگشته بودم به من فرمودند: «من هر شب در حرم به یاد شما بودم و دعا مى‌کردم». . ناصرى، محمدرضا؛ سرگذشتهاى ویژه از زندگى امام خمینى(س)؛ ج 4، ص 127.