آنگاه که خبر به خانه امام رسید که کماندوها به مدرسه فیضیه حمله کرده‌‌‌‌‌اند و دست سر و شکسته‌ها را مى‌آورند، صداى گریه و ناله به آسمان بلند بود. یکى از اطرافیان از آقا اجازه خواست صحبت کند و به مردم دلدارى بدهد. امام به او فرمودند: بنشین. پس از آن یکى دیگر از نزدیکان امام آهسته گفت بروید در خانه را ببندید هنوز این کلمه از دهان او خارج نشده بود که امام با عصبانیت تمام فرمودند: در را باز کنید. مصطفى چه کاره است؟ او را بیرون کنید! از همان تاریخ فرزند بزرگ امام در کارهاى جارى کمتر دخالت می‌‌کرد و بیشتر به درس می‌‌پرداخت. در برابر آن عصبانیت امام و دستور بازگذاشتن درِ منزل چند نفر یکصدا فریاد زدند: در باز است... خیال امام آسوده شد پس از آن امام حدود بیست دقیقه سخن گفتند سخنانى از این قبیل: پسر رضاخان با این کار گور خود را کند و رسوا شد. در همان لحظه حساس، امام دستور دادند: به خانه آقاى ‌گلپایگانی تلفن بزنید ببینید از مدرسه به منزل آمده است یا نه. وقتى شماره منزل آیت‌الله العظمی‌‌‌ گلپایگانی گرفته شد، گفتند معظم له از مدرسه آمده و به مسجد رفته است. بعد معلوم شد ایشان تا آخر شب در مدرسه بود و تلفن منزل‌شان هم از تلفنخانه کنترل می‌‌شد و این ساواک بود که در جواب تلفن منزل امام گفته بود که آقاى گلپایگانى از مدرسه فیضیه آمده و به مسجد رفته است. تا امام این نیامدن را بهانه قرار ندهند و براى نجات ایشان عازم مدرسه فیضیه شوند و در میان مردم و کماندوها زد و خورد دیگرى شروع شود. . حجة‌الاسلام والمسلمین مصطفى زمانى - پا به پاى آفتاب - ج 3 - ص 183