

در نجف اشرف، سطوح مختلف علمی باید حدود و ثغور خودشان را حفظ میکردند. مثلاً یک طلبه نمیتوانست در حد یک فاضل، یک فاضل در حد یک مجتهد و یا یک مجتهد در حد یک مرجع تقلید حشر و نشر داشته باشد. هر کدام از این افراد باید حد خودشان را رعایت میکردند. و از نظر عرف در شأن یک مرجع تقلید نبود که به قصد بازدید به خانه یک طلبه فقیر برود. رسم بر این بود که همه در برابر مراجع و مجتهدان سر تعظیم فرود بیاورند و به عنوان یک وظیفه به دیدن آنها بروند. ولی وقتی امام به نجف اشرف رفتند، به تک تک مدارس حوزه علمیه نجف سر میزدند و طلبهها را مورد تفقد قرار میدادند. به جرأت میتوان گفت در طول تاریخ تشیع مرجع تقلیدی نبود که در زمان مرجعیتش به مدارس حوزه علمیه نجف رفته و با طلبههای مبتدی صحبت کرده و وضع زندگی آنها را مورد بررسی قرار داده باشد. اما این امام بودند که تمام اعتبارات را به دور ریختند و یک سنت حسنه اسلامی را در نجف اشرف پایهگذاری کردند. ـ حجةالاسلام و المسلمین سیدعلیاکبر محتشمیپور - پیشین - ج 2 - ص 138.