وقتى امام در قم بودند با 19 نفر از بچه‌هاى سپاه که در جوانرود بودیم به قصد دیدارشان به قم رفتیم. همه ما در حالى که مسلح بودیم وارد کوچه‌اى شدیم که منزل امام در آن قرار داشت. با همان سلاحهایى که داشتیم خدمت امام رسیدیم. امام از پشت‌بام به ابراز احساسات مردم پاسخ مى‌دادند و ما هم در حالیکه سلاحهایمان را مانند منطقه بر دوشمان انداخته بودیم جلوى ایشان رسیدیم. هیچکس هم از ما نمى‌پرسیدکه چرا مسلحانه به ملاقات آمده‌اید! حین ملاقات به دلم افتاد که کاش امام در میان این همه جمعیت یک نگاهى هم به ما بکنند تا این از ذهنم خطور کرد متوجه شدم که انگار دعایم مستجاب شده است چون امام به همه ما که در وسط جمعیت مسلح بودیم نگاهشان را همراه با تبسم شیرینى که بر لب داشتند متوجه ما کردند و ما سر از پا نمى‌شناختیم. . فضلى، على؛ مصاحبه مولف.