مرحوم آقای اشراقی برای من نقل می‌کرد که بعد از فوت مرحوم حاج آقای‌ بروجردی که حوزه قم هنوز سرپرست معینی نداشت، جلسه‌ای از مراجع فعلی و بعضی‌ از آقایان گذشته تشکیل شد. تشکیل این جلسه به منظور این بود که برای حوزه‌ سرپرست معین شود و طبیعی بود هر کسی که سرپرستی حوزه را به عهده می‌گرفت‌ مرجعیت هم از آن او بود. در این جلسه صحبتهایی شده بود. یکی از آقایان تقبل کرده‌ بود که یک قسمت از شهریه حوزه را بپردازد. یکی دیگر از آقایان دیگر تقبل کرده بود‌ یک قسمت دیگر از شهریه حوزه را بپردازد. دیگری تقبل کرده بود که نان حوزه را تأمین‌ کند. نوبت به امام که رسیدبه ایشان گفتند شما هم یک چیزی را تقبل کنید. ایشان‌ فرمودند: «من زمینه‌ای ندارم و چیزی را تقبل نمی‌کنم؛ نه پولی دارم که به عنوان شهریه‌ تقسیم بکنم و نه نان طلاب را می‌توانم تأمین کنم.» طبیعی بود که دیگر ایشان نمی‌تواند‌ سهمی در مرجعیت داشته باشد. روی این حساب این مجلس باید برای امام مجلس‌ ناگواری باشد و مثلاً وقتی از این مجلس خارج می‌شوند با یک روح افسرده‌ای خارج‌ شوند، ولی آقای اشراقی نقل می‌کرد آن لحظه‌ای که امام از آن مجلس خارج شدند من‌ امام را دیدم. دیدم به قدری مسرور و خوشحال است که تعجب کردم. به ایشان عرض‌ کردم: چطور شما اینقدر مسرور و خوشحالید؟ گفتند: «خوشحالی من از این است که‌ خیالم راحت شد. چون این حوزه دیگر سرپرست پیدا کرد و افرادی تقبل کردند که‌ شهریه و نان این حوزه را بپردازند. من هم راحت شدم و خیالم آسوده شد.» ایشان‌ گفت من به امام گفتم شما چه را تقبل کردید؟ فرمودند: «هیچ. من هیچ».