حاج احمد آقا می‌گفتند امام در نجف تقریباً هیچ وقت به استراحت به معنای هواخوری و استفاده از ییلاق و رفتن به باغ و امثال آن نپرداخته‌اند و با وجود آنکه در لطافت روح و طبع و ذوق امام بحثی نیست، ایشان نهایت دقت را داشته‌اند که نظیر همه مردم ایران که زیر فشار هستند، زندگی کنند. در پاریس نیز امام به محض آنکه در نوفل لوشاتو مستقر شدند، همین رویه را از همان ابتدا پیش گرفتند و با وجود آنکه معلوم بود که حال و حوصله استفاده از لطافت هوا را دارند، تکلیف را مقدم بر این امر قرار دادند و به محض آنکه لازم دیدند که کنج اتاق بنشینند چنین کردند. روزهای اول که هنوز خانه‌ای برای محل اقامه نماز پیدا نشده بود از لحاظ زندگی به امام سخت می‌گذشت. دو سه اتاق توی هم بود که بیش از یک در ورودی نداشت و حضرت امام در اتاق عقب می‌نشستند و البته همواره عده‌ای در اتاق جلو بودند و هنگامی که ایشان می‌خواستند وضو بگیرند، باید از این اتاق عبور می‌کردند، ولی ایشان همواره با نهایت آرامش و با روحیه طلبگی با این وضع برخورد می‌کردند. . دکتر حسن حبیبی – روزنامه اطلاعات – 18 / 11 / 60، ویژه‌نامه دهه فجر، ص 3.