من در سال 1348 یک بار توفیق داشتم امام را در نجف ملاقات کنم. در آن سالها رفتن به خانه امام در نجف و از زیر چشمان تیزبین ساواک جهنمی طاغوت خارج و مخفی نمی‌ماند، به همین جهت عده‌ بسیار کمی به خانه ایشان، آمد و شد داشتند. در آن موقع آقا در آن خانه خیلی عادی نجف با چند تن از دوستان و خانواده محترمشان زندگی می‌کردند. آن روزی که من به خانه امام رفتم شاید چهار تا پنج نفر به دیدار امام آمده بودند. با اینکه آن موقع چون ایام نوروز بود رفت و آمد مسافران ایرانی به عراق نسبتاً زیاد بود. در سال 1348 یعنی درست در سالهایی که طاغوت جشنهای تاجگذاری 2500 ساله را به عنوان نشانه‌های محکم شدن میخ حکومت طاغوتی‌اش در سرزمین ایران برگزار می‌کرد یا مقدماتش را فراهم می‌کرد فکر می‌کنید چهره امام چی را نشان می‌داد؟ شکست؟ ضعف؟ نگرانی؟ هیچی. امام با چنان چهره مطمئن و آرامی سخن می‌فرمودند و با مسایل برخورد می‌کردند که هر دیدارکننده و بیننده را به آینده امیدوارتر می‌ساخت. . آیت‌الله شهید دکتر بهشتی - روزنامه جمهوی اسلامی – 1 / 4 / 65.