

آقا در ارتباط با نامحرم خیلى سختگیرند. الآن پسرهاى من و احمد آقا 15 16 سالهاند. ما یک روز اگر منزل آقا براى ناهار دعوت شویم، پسرها حق آمدن ندارند یا اگر هم بیایندمثلا ما خانه خانم مىنشینیم و سفره مىاندازیم و آنها منزل احمدآقا. آنهم براىاینکه پسرها و دخترهاى اهل فامیل و خانه با هم غذا نخورند، نه فقط سرسفره،بلکه حتى سلام هم با هم نکنند چون واجب نیست. من خودم پانزده ساله بودم که آقاى اشراقى با خواهرم ازدواج کرده و داماد ما شده بودند. یک روز ما دعوتداشتیم منزل ایشان، همین جور که من و آقا با هم وارد شدیم، دیدم آقاى اشراقىدارند مىآیند استقبال در یک باغچهاى بود که ما داشتیم جلو مىرفتیم من به امام گفتم: سلام بکنم؟ امام گفتند: «واجب نیست!» من هم رویم نشد که سلام نکنم. زدم و از باغچه رد شدم که با آقاى اشراقى روبرو نشوم و یا حتى مادر من، وقتى آقا را گرفتند و بردند ترکیه، یعنى چهل سال بعد از زندگیشان، اولین سلام را به برادر شوهرشان کردند! ماجرا هم این بود که وقتى عمویم مىخواستند بروند ترکیه، خدمت آقا آمدند. از پشت در گفتند: من مىخواهم باخود خانم صحبت کنم. اگر بخواهند پیغامى بدون واسطه براى آقا داشته باشند، کهمادرم ناچار شدند سلام کنند! و بعد یادم است آمدند و گفتند ناراحتند، چون که اولینسلام را در نبودن آقا کردهاند آن هم با این لفظ که، اگر آقا راضى نباشند چه؟ من گفتم، نه دیگه، حالا دیگر شما سنى ازتان گذشته و مجبور بودید. البته امام درمورد کار واجب و ضرورى حرفى ندارند، الآن مثلا نمىگویند چون استاد مرد استدانشگاه نروید و یا براى خرید بیرون نروید و تاکسى یا اتوبوس سوار نشوید.اینهارا نه خیر، اما جدى! با نامحرم باید جدى صحبت کرد نه اینکه دور هم بىخود بنشینید و سلام و علیک کنید. اگر کار دارید بفرمایید با هزار مرد هم حرف بزنید، اشکال ندارد. به هر حال در مورد این مهمانى رفتن خانمها و آقایان و با هم دور هم نشستن در مهمانیها ایشان همه اینها را حرام مىدانند که زنها با مردها و دخترها با پسرها صحبت کنند فقط در مورد کار ایراد نمىگیرند. البته ایشان آدم خشکى نیستند و مطابق روز زندگى مىکنند و متعادل. و اصلا همه کارشان و برخوردشان و حتى لباس پوشیدنشان متعادل است. . مصطفوى، زهرا؛ شاهد بانوان؛ ش 149.