امام در مسیر مهاجرت از عراق و امتناع کویت از پذیرش امام یک شب دیگر در بغداد ماندند، چون بنا بود فردا صبح روز جمعه، ساعت 9 به پاریس پرواز کنند. اکنون ظهر روز پنجشنبه است و در خدمت امام نشسته‌ایم. همه ناراحت و نگران اوضاع و حوادث آینده‌ایم ولى امام خیلى آرام و مصمم بودند، گویى هیچ خبرى نشده است و تازه ما را هم دلدارى مى‌دادند. از تهران هم گزارش دادند که مردم خیلى سراسیمه و ناراحت شده‌اند و تظاهرات و راهپیمایى‌هاى زیادى انجام پذیرفته و همه نگران اوضاعند. هنوز این جمله امام یادم نرفته است که در آن حالت گرفتارى و تحیرى که براى همه ما پیش آمده بود و اصلا آینده معلوم نبود، چنین فرمودند: «من شرمنده و مدیون مردم هستم. من در مقابل این مردم احساس حقارت مى‌کنم، آنها براى ما خود را به زحمت مى‌اندازند و ما با کمال راحتى در اینجا نشسته‌ایم!» راستى چقدر عجیب بود، کسى در آن حال، آواره از وطن، از این طرف و آن طرف بى‌آنکه تکلیفش مشخص شود، رانده مى‌شد، از مرز به فرودگاه، از بصره به بغداد هم معلوم نبود به کجا؟ و چه حوادثى براى او رخ خواهد داد، با این حال خود را در کمال راحتى مى‌پندارد و نگران است که مردم اینقدر خود را براى خاطر او به زحمت مى‌اندازند. . خمینى، احمد؛ آرشیو موسسه.