این اواخر که خانه امام در نجف در محاصره بود کم‌کم ما را هم از رفتن به خانه ایشان منع مى‌کردند لذا ما از این موضوع بسیار ناراحت بودیم. یک شب خواب دیدم که به بیرونى منزل امام رفته‌ام و در آنجا امام زمان(عج) ایستاده‌اند. با آن حضرت دست دادم و سلام کردم. دیدم منتظر کسى هستند. یک دفعه دیدم امام از خانه‌شان بیرون آمدند. این دو آقا به طرف شارع الرسول که خیابانى است از حرم به طرف قبله حرکت کردند و جمعیت زیادى هم دنبالشان در حرکت بودند. ولى در بین این جمعیت فرد عربى نبود. صبح شبى که من این خواب را دیدم، حاج احمد آقا از طرف امام پیش من آمد و گفت امام فرموده‌اند: «چون در طول مدتى که در نجف اشرف بودیم در غم و شادى رفیق و دوست یکدیگر بوده‌ایم، لازم دیدم حالا که مى‌خواهم کارى انجام بدهم (وقتى که عازم کویت بودند) دوستان را در جریان بگذارم». وقتى انسان این چیزها را مى‌دید واقعا به یاد خلق و خو و صفا و صمیمیتى که از رسول اکرم (ص) نقل شده است مى‌افتاد. امام تصمیم داشتند از نجف بروند لذا نمى‌خواستند کسى بفهمد. ولى گفتند: «چون ما با این رفقا مسائلمان یکى بوده باید به آنها بگویم». به همین دلیل توسط حاج احمد آقا پیغام فرستادند که عازم کویت هستند. . سجادى اصفهانى، محمد؛ پابه‌پاى آفتاب؛ ج 3، ص 232.