امام به نماز اول وقت خیلى علاقه داشتند، حتى در آخرین روز که تقریبا ساعت 10 شب بود که این اتفاق افتاد، نماز مغرب و عشا را با اشاره خواندند. در حالت بیهوشى بودند، یکى از دکترها رفت بالاى سرشان و گفت براى اینکه آقا را شاید به وسیله نماز بشود به‌هوش بیاورد، گفت: آقا، وقت نمازه. همین که گفت وقت نمازه، آقا به هوش آمدند و نمازشان را با اشاره دست خواندند. از صبح آن روز هم مرتب از ما سوال مى‌کردند که چقدر به ظهر مانده، چون خودشان ساعت دم دستشان نبود و آن قدرت را نداشتند که به ساعت نگاه کنند. یک ربع به یک ربع از ما مى‌پرسیدند، نه به خاطر اینکه نمازشان قضا نشود، به خاطر اینکه نماز را اول وقت بخوانند. . اشراقى، نعیمه؛ سروش؛ ش 476، ص 14.