یک روستایى با واسطه از من خواسته بود که از امام بخواهم یکى از لباسهایى را که امام در آن نماز خوانده‌اند به او بدهند. طبیعى بود که طرح مساله براى من کمى سنگین بود. در فرصتى پس از انجام کارهاى مربوط در آن شرفیابى، مطلب را عرض کردم. امام احساس کردند با سنگینى مطرح مى‌کنم. با تبسم شیرینى فرمودند: «اینکه مطلبى نیست.» همان وقت به کسى دستور دادند بروید آن عبا را بیاورید. با اظهار محبت به آن روستایى ناشناخته، مامور رساندن امانت شدم. . یزدى، محمد؛ همان؛ ش 49، ص 41.