قبل از عملیات فتح‌المبین ما در چهار نقطه قرارگاه داشتیم که می‌بایست از این مراکز نیروها به پای کار بروند. ولی قبل از اینکه ما وارد مرحله عملیات بشویم، دشمن با تهاجم سریعی به دو محور از این چهار محور حمله کرد و آنها را با خطر جدی روبرو ساخت. از طرف دیگر وضع دو محور دیگر هم با این وضعیت جدید در مخاطره می‌افتاد. لذا برادران همه متفق‌النظر بودند که در این رابطه از امام سوال و کسب تکلیفی بشود که با این مشکل چه باید کرد. فرصت زیادی هم در دست نبود. لذا اینجانب خود را ظرف مدت بسیار کوتاهی از دزفول به تهران رساندم و بعد از تعیین وقت ملاقات، عصر آن روز خدمت ایشان شرفیاب شده، مسأله را مطرح کردم امام فرمودند: «حالا منظور شما چیست؟ می‌خواهید استخاره کنید؟» عرض کردم: «هرچه شما دستور بفرمایید.» فرمودند: «نگران نباشید، در این عملیات ان‌شاءالله فتح و نصرت با شماست. بروید و عملیات کنید و پس از این اگر استخاره هم خواستید، خودتان بکنید.» از برخورد بسیار روحیه‌بخش و آرام‌بخشی که این نفس مطمئنه با این مسأله کردند، ما به دزفول مراجعت کرده و برخورد بالا و قوی روحی امام را با این امر به اطلاع برادران رساندیم و چون ایشان استخاره را هم نفی نکرده بودند، تفألی به قرآن زدیم که سوره مبارکه فتح درآمد، با این آیه «لقد رضی‌الله عن المومنین اذیبایعونک تحت الشجره»... که بعد در ادامه آیات می‌فرماید که شما غنایم زیادی که قابل شمارش نیست از دشمن می‌گیرید. ما پس از حصول نتیجه این تفأل و استخاره، روحیه شروع به عملیات را در خود چندین برابر می‌دیدیم و برای همین بود که بر اساس این استخاره نام عملیات را «فتح‌المبین» گذاشتیم. «فتح» برای نتیجه بخشی عملیات رزمندگان اسلام و «مبین» نشانه گستردگی و نتایج خیره کننده عملیات بر اساس آیه شریفه «انا فتحنا لک فتحا مبینا.» نکته قابل توجه و جالب در این رابطه آن بود که بر اساس آیاتی که در استخاره درآمده بود ما تا هفت ماه پس از عملیات آزادی خرمشهر که حدود یک ماه پس از فتح‌المبین انجام شد، در حال جمع‌آوری مهمات غنیمتی از دشمن بودیم و به دلیل گسترش و پراکندگی زیاد زاغه‌های مهمات دشمن در منطقه و عدم شناخت کامل ما از آنها گاه و بیگاه به دلیل تبادل آتش یکی از آنها منفجر شد. این عملیات به سرعت پیروز شد و تثبیت گردید و آتش دشمن هم به سرعت خاموش شد و ما هرچه در این عملیات فتح‌المبین افتخار و پیروزی کسب کردیم به یمن و برکت روح بلند حضرت امام بود. . سردار سرلشکر محسن رضایی – پا به پای آفتاب (جدید)، ج 4، ص 139.