هر زمان که امام علیه شاه سخنرانی می‌‌کردند، فوراً در نجف جار و جنجالی به راه می‌‌افتاد و برچسب تازه‌ای به امام و یارانش زده می‌‌شد. همه این کارها به نیت سرگرم کردن امام به مسائل داخلی انجام می‌‌شد تا ایشان را از مبارزه با شاه بازدارند. اما امام به کشمکشهای داخلی سرگرم نشدند. هر چه واپسگرایان و عناصر مشکوک بیشتر به ایشان تهمت زدند و ناسزا گفتند، امام لبه تیز حمله‌های خود را بیشتر متوجه رژیم شاه کردند. بطور کلی درباره برخورد امام با روحانیون نجف باید گفت که امام از روزی که به نجف وارد شدند تا روزی که از آنجا هجرت کردند هرگز به مقابله و معارضه با روحانیون نجف برنخاستند و علی‌رغم اذیت و آزار آنان، کمال محبت را در برخوردهایشان با آنها داشتند. امام حقوق طلبه‌های حوزه نجف را که مجموعاً از ماهی صد تومان تجاوز نمی‌کرد برای نخستین بار در تاریخ حیات این حوزه به قریب دو هزار تومان در ماه رساندند. . حجة‌الاسلام والمسلمین سید حمید روحانی – پا به پای آفتاب – ج 3 – ص 161