پس از اینکه امام به نجف مشرف شدند و در مسجد شیخ انصاری درس خارج‌ (مکاسب) را شروع کردند، برای طلبه‌ها شهریه‌ای مقرر نمودند، البته بعد از آنکه طلبه‌ها‌ نزد ممتحنانی که از طرف ایشان معین شده بودند، امتحان می‌دادند و قبول می‌شدند،‌ شهریه به آنان داده می‌شد. این برنامه امتحان از طلاب برای تعلق شهریه باعث شد که‌ طلبه‌ها به طور جدی درس بخوانند. برای پول خضوع نکنند امام سعی می‌کردند وجوهی را که بین طلبه‌ها تقسیم می‌کنند، روح توقع در آنها‌ پدید نیاورد و آنها مناعت نفسشان را از دست ندهند و برای پول خضوع و خشوع‌ نکنند. صاحب این کفشها را پیدا کن در نجف، امام قبل از اینکه جلسه درس شروع شود و ایشان وارد اتاق بشوند با‌ درنگی کوتاه، نگاهی به اطراف محل درس می‌انداختند. یک روز امام در میان کفشها‌ متوجه کفش یکی از طلبه‌ها شدند که فقط نیمی از آن سالم بود و کفش به هیچ‌وجه‌ قابل استفاده نبود. امام از این موضوع ناراحت شده، بعد از درس به یکی از آقایان‌ فرمودند: «فردا صبح می‌روی در میان کفشها آن کفش را پیدا می‌کنی و بعد آنجا‌ می‌ایستی تا صاحبش را ببینی. آن وقت منزل او را پیدا کن و به من بگو.» آن شخص‌ گفت: فردای آن روز به فرمایش عمل کردم و منزل آن شخص را یافتم. آن شخص یک‌ طلبۀ یزدی بود. وقتی موضوع را به عرض امام رساندم، ترتیبی دادند که او صاحب یک‌ دست لباس کامل و کفش شد.